Odkrycie napędu, który mógłby generować siłę nośną bez potrzeby wyrzucania masy pędnej, byłoby bez wątpienia największym przełomem w historii podróży kosmicznych. Uwolniłoby nas to od tyranii paliwa rakietowego i otworzyło drogę do prawdziwej eksploracji kosmosu. Istnieje jednak jeden, fundamentalny problem. Taki napęd, nazywany bezodrzutowym, byłby sprzeczny z podstawowymi prawami fizyki, a w szczególności z zasadą zachowania pędu. Mimo to, co jakiś czas pojawiają się inżynierowie i wynalazcy, którzy twierdzą, że dokonali niemożliwego. Najnowszym z nich jest były inżynier NASA, Charles Buhler, który ogłosił, że jego zespół zbudował urządzenie oparte na elektrostatyce, zdolne do pokonania grawitacji.
Nowy pretendent. Czym jest napęd Buhlera?
Nowy, kontrowersyjny napęd został stworzony przez firmę Exodus Propulsion Technologies, której współzałożycielem jest Charles Buhler. W przeszłości, podczas swojej pracy w NASA, pomógł on założyć Laboratorium Elektrostatyki i Fizyki Powierzchniowej w Centrum Kosmicznym Kennedyego. Jego najnowszy wynalazek, jak twierdzi, nie opiera się na znanych nam siłach. Buhler utrzymuje, że jego zespół odkrył „Nową Siłę”, która pozwala samym polom elektrycznym na generowanie zrównoważonej siły na obiekt, bez potrzeby wyrzucania jakiejkolwiek masy.
Według jego relacji, zwieńczeniem wieloletnich badań był moment w 2023 roku, kiedy to ich urządzenie wytworzyło siłę ciągu wystarczającą, by pokonać ziemską grawitację. Buhler podkreśla, że jest to fundamentalne odkrycie, które może zrewolucjonizować nie tylko badania kosmiczne, ale całą naszą wiedzę o fizyce. Zaznacza jednak, że jego obecne prace nie są w żaden sposób powiązane z agencją NASA.
Widmo porażki. Cień legendarnego EmDrive.
Każda informacja o „niemożliwym napędzie” natychmiast przywołuje wspomnienie słynnego EmDrive. W 2001 roku brytyjski inżynier Roger Shawyer zaprezentował koncepcję napędu, który miał generować ciąg poprzez odbijanie mikrofal wewnątrz zamkniętej, stożkowej komory, również bez wyrzucania paliwa. Przez dwie dekady EmDrive był przedmiotem gorących debat, testów i spekulacji, a nadzieje na przełom rozbudził nawet zespół badawczy NASA Eagleworks, który w 2016 roku ogłosił, że zmierzył niewielką siłę ciągu.
Niestety, historia ta nie ma szczęśliwego zakończenia. Bardziej rygorystyczne i precyzyjne testy, przeprowadzone między innymi na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie, ostatecznie obaliły te tezy. W 2021 roku jednoznacznie stwierdzono, że zmierzony wcześniej ciąg był wynikiem błędów pomiarowych i interakcji z polem magnetycznym Ziemi. EmDrive okazał się ślepą uliczką, co stanowi ważną, studzącą entuzjazm lekcję dla wszystkich entuzjastów nowych technologii napędowych.
Gdzie zaprezentowano odkrycie? Konferencja APEC.
Ważnym kontekstem dla oceny wiarygodności twierdzeń Charlesa Buhlera jest miejsce, w którym po raz pierwszy zaprezentował on publicznie swoje odkrycia. Nie była to recenzowana publikacja w prestiżowym czasopiśmie naukowym, ale wystąpienie na konferencji Alternative Propulsion Energy Conference (APEC). Jest to wydarzenie, które skupia inżynierów, wynalazców i entuzjastów, którzy poszukują alternatywnych i często niekonwencjonalnych metod napędu, nierzadko kwestionując przy tym fundamenty współczesnej nauki.
Samo APEC jest opisywane jako klub pasjonatów, których metody nie zawsze są zgodne z rygorystycznymi standardami naukowymi. Prezentacja w takim gronie, choć z pewnością ciekawa, nie jest równoznaczna z naukową weryfikacją. To ważna informacja, która każe podchodzić do tych rewelacji ze zdrową dawką sceptycyzmu, przynajmniej do czasu, gdy zostaną one potwierdzone przez niezależne laboratoria.
Jak to ma działać? Asymetria i ciśnienie elektrostatyczne.
Według bardzo ogólnych wyjaśnień, jakich udzielił Charles Buhler, jego napęd wykorzystuje zjawisko asymetrii w ciśnieniu elektrostatycznym. Mówiąc prościej, jego zespół miał odkryć, że w odpowiednio skonfigurowanym systemie pól elektrycznych, możliwe jest wytworzenie sytuacji, w której siły działające na obiekt przestają się równoważyć, co generuje wypadkową siłę, pchającą go w jednym kierunku. Byłoby to odkrycie nowej, nieznanej do tej pory zasady fizyki.
Buhler twierdzi, że jego zespół, w skład którego wchodzą byli pracownicy NASA, Blue Origin i Sił Powietrznych USA, badał ten fenomen od dekad, stopniowo udoskonalając swoje urządzenia i uzyskując coraz większą siłę ciągu. Jednak bez publikacji szczegółowych danych technicznych i wyników pomiarów w recenzowanym czasopiśmie naukowym, niemożliwa jest jakakolwiek poważna, naukowa ocena tej teorii.
Potrzeba weryfikacji. Sceptycyzm świata nauki.
Choć wizja napędu bezodrzutowego jest niezwykle kusząca, historia nauki uczy nas, że nadzwyczajne twierdzenia wymagają nadzwyczajnych dowodów. Historia napędów bez paliwa jest pełna obiecujących eksperymentów, które ostatecznie okazywały się wynikiem błędów pomiarowych lub niezrozumienia znanych zjawisk fizycznych. Świat nauki podchodzi więc do rewelacji Charlesa Buhlera z ogromną rezerwą i sceptycyzmem, co jest w pełni uzasadnione.
Aby jego odkrycie mogło zostać potraktowane poważnie, musi ono zostać poddane rygorystycznym testom i weryfikacji przez kilka niezależnych, renomowanych ośrodków badawczych. Konieczna jest również publikacja pracy naukowej, która w sposób precyzyjny opisywałaby zarówno teorię, jak i metodologię eksperymentu, tak aby inni naukowcy mogli go powtórzyć. Dopóki to się nie stanie, napęd bezodrzutowy pozostanie jedynie fascynującą, ale niepotwierdzoną hipotezą.
